مدح امیر المومنین(علیه اسلام):
ایوان تو برده است دل شاه و گدا را
حیران تو کرده است خدا آینه ها را
ایوان نجف سر در ایوان بهشت است
یعنی به علی داده خدا عرش علا را
هستند گدای تو شریفا و وضیعا
هستند غلام تو صغارا و کبارا
قد هامت الاوهام ، وقد ذلّت الاقدام
هرکس به نجف آمده دیده است خدا را
تا نام علی را پدرم خواند به گوشم
دادم به هوای تو دل بی سر و پا را
عمری است گواهند طپشهای دل من
پرپر زدم و سوختم ایوان طلا را
انگار هوای نجف افتاده به جانش
پاییده ام امشب دو سه تا کوچه صبا را
ما بی تو فقط آه کشیدیم ، نسیما
از ما ببر امشب به نجف این همه...هاآآآآآآآآآآ را
قربان سرکوی حبیبی که به بویی
دیوانه ی خود کرده تمام عقلا را
قربان نگاری که از او زود تر از ما
جبریل خریده است به جان درد و بلا را
قربان طبیبی که به یمن نفس او
هرکس که رسیده است گرفته است شفا را
قربان امیری که سر خوان قناعت
با نان جوی ساخته لیلا و نهارا
قربان غریبی که به تاریکی شبها
بردوش کشیده است غذای فقرا را
ناز قد و بالاش که تا صبح قیامت
خم کرده رکوعش قد محراب دعا را
با شهد بیانی به گوارایی کوثر
کرده است اسیر لب خود آب بقا را
دور و برهر دانه ی انگور ضریحش
عالم همه مستند و ماهم به سکاری
یارب به تو سوگند مبادا که بگیری
از خاک سر کوچه ی حیدر سر ما را
تا سایه ی خورشید نجف برسرم افتاد
ای ماه سمرقند نداری تو بخارا
گر پاک نسوزم سراین عشق علی جان
"من مات علی حبّ" توآید به چه کارا
فانی نشوم در تو اگر باچه کنم طیّ
این پیچ و خم تیره ی دالان بقا را
درویشم و بردوشم کشکول گدایی است
چندی است که آتش زده ام رخت ریا را
با سوز غم عشق تو مرهم نستانم
با درد تو انداخته ام دور دوا را
تا معنی الله صمد را بشناسی
کافی است ببوسی درِ این صحن و سرا را
تادوستی اش اصل نماز است ، مؤذن
بی نام علی نعره نزن "حیّ علی"را
احرام نبندید ، بمانید و نگیرید
بی سعی و صفای حرمش راه منا را
توحیدِ علی را احدی درک نکرده است
چشمان علی جور دگر دیده خدا را
والله که هرکس ز علی روی بتابد
یک مرتبه هم سجده نکرده است خدا را
او بود که برداشت چو کاهی در خیبر
او بود که آورد به قاموس فتی را
سرها همه افتاد و سپرها همه افتاد
تا تیغ تو چرخید یمینا و یسارا
از هیبت نام تو بلرزد دل هستی
تا از کمرت باز کنی تیغ دوتا را
برگشت به ایمای تو خورشید به مشرق
پلک تو به هم ریخت قدر را و قضا را
روباه چه سنجد که برد دست به شمشیر
مرهب چه شناسد جگر شیر خدا را
والله که در معرکه ها حیدر کرار
اندازه ی یک پلک ندیده است قفا را
حدّ تو به هم ریخته اعصاب قلم را
شآن تو بریده است زبان شعرا را
تا هست به فرمان تو منهاج بلاغت
باید که ببندند دکان فصحا را
کفر است بگویید که غالی شده ام من
بر بنده ی حیدر نزن این تهمت ها را
این ها رشحاتی است که وام از تو گرفتم
ورنه چه کسی داده به من طبع رسا را
از عشق تو عمری است که درجوش و خروشم
بگذار بمانم به همین حال خدا را
استاد عباس شاهزیدی(خروش)-اصفهان
